Toerisme in Spanje, ja natuurlijk!

De eerste minister, Mariano Rajoy Brey


  1. Algemeen
  2. Zijn politieke loopbaan in Galicië (1981-1991)
  3. Zijn politieke loopbaan als Minister (1996-2004)
  4. In de oppositie (sinds 2004)
  5. Zijn politieke loopbaan als regeringsleider (2011-)
  6. Website
1. Algemeen

Mariano Rajoy Brey is een Spaanse politicus en hij is geboren in Santiago de Compostela op 27 maart 1955. Hij was minister in de Spaanse regering tussen 1996 en 2003 met verschillende portefeuilles en vice president tussen 2000 en 2003.



Momenteel is hij voorzitter van de Partido Popular en hij was de voornaamste oppositielijder tijdens de achtste en de negende legislatuur van Spanje.

Rajoy is de kleinzoon van Enrique Rajoy Leloup, een van de opstellers in 1932 van het Autonomiestatuut voor Galicië en de zoon van de jurist Mariano Rajoy Sobredo, president van de rechtbank in Pontevedra, de stad waar Mariano Rajoy opgroeide.

Hij is licentiaat in de rechten van de Universidad de Santiago de Compostela en op zijn 24 jaar was hij de jongste hypotheekbewaarder van Spanje. Hij was in functie in Padrón (Galicië), in Villafranca del Bierzo (León) en in Santa Pola (Alicante), een functie die hij tot op vandaag bekleed.

2. Zijn politieke loopbaan in Galicië (1981-1991)

Tijdens de eerste verkiezingen voor de autonome regio Galicië op 20 oktober 1981 werd hij als afgevaardigde verkozen voor de Alianza Popular (AP), tegenwoordig is dat de Partido Popular (PP).

In 1982 werd hij Directeur Generaal voor Institutionele Betrekking van de Regering van Galicië. Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 8 mei 1983 werd hij dan verkozen tot gemeenteraadslid van Pontevedra.

Op 11 juni 1986 werd hij benoemd tot voorzitter van de Provinciale Raad van Pontevedra. Hij bleef in functie tot juli 1991.



Tijdens de algemene verkiezingen van 22 juni 1986 veroverde hij een zetel in het Huis van Afgevaardigden als lijsttrekker voor de kieskring Pontevedra. Hij nam hier in november ontslag om vice president van de Regering van Galicië te worden. Hij bleef hier tot september 1987.
Tijdens een buitengewoon congres in mei 1988 werd hij verkozen tot secretaris generaal van de AP in Galicië.

In januari 1989 veranderd de AP in de huidige Partido Popular (PP) met Manuel Fraga Iribarne als voorzitter. Rajoy werd benoemd als lid van het Nationaal Uitvoerend Comité en verkozen als volksvertegenwoordiger voor Pontevedra. Hij werd herverkozen in 1993.

Op 4 september 1989 werd José María Aznar (tot dan Voorzitter van de Autonome Regering van Castilla y León) verkozen als lijsttrekker voor de algemene verkiezingen en als voorzitter van de Partido Popular. Rajoy werd verkozen als lid van het nationaal bestuur en als vice secretaris generaal van de PP.

Na deze verkiezingen werd hij verkozen als volksvertegenwoordiger voor Pontevedra en als voorzitter van de Parlementaire Controle Commissie van de RTVE.

Tijdens de verkiezingen van 6 juni 1993 werd hij herverkozen als volksvertegenwoordiger voor Pontevedra.

3. Zijn politieke loopbaan als Minister (1996-2004)

Op 3 maart 1996 won de Partido Popular de verkiezingen en werd Aznar voorzitter van de regering met de steun van de PNV, CiU en de Coalición Canaria. Tijdens deze verkiezingen heroverde Rajoy zijn zetel in het parlement. In hetzelfde jaar huwde hij met Elvira Fernández Balboa.

Tussen 1996 en 2003 was hij minister met wisselende portefeuilles in de regeringen van José María Aznar. Als minister van Overheid heeft hij de moeilijke taak gehad de overdracht van verantwoordelijkheden aan de Baskische en Catalaanse regeringen te onderhandelen met de anti-Spaanse nationalisten die op dat moment in deze twee regio's aan de macht waren.

Ondanks de kritiek die hij hierop gekregen heeft uit de regio's, beweegt hij zich als een vis in het water in de vraagstukken over soevereiniteit en de gemeenschappen. Als minister van Onderwijs voert hij verplicht middelbaar onderwijs in en een hervorming die in de eigen rangen nooit populair is geweest, maar werd toegejuicht door de socialisten.

Tijdens de tweede termijn van Aznar is hij minister van het Presidentschap, en tussen 2000 en 2003 tevens vicepresident van de regering.

Als in 2002 de olietanker Prestige voor de kust van Galicië schipbreuk lijdt, is Rajoy belast met de coördinatie van het opruimen. Dit loopt uit op een regelrechte ramp en beschadigt zijn reputatie.

Desalniettemin wordt hij op 3 september 2003 aangewezen als opvolger van Aznar als Secretaris Generaal van de Partido Popular en alles wijst erop dat hij na de verkiezingen in 2004 premier van Spanje zal worden. De terroristische aanslagen in Madrid van 11 maart 2004 gooien roet in het eten.

De regering van Aznar blijft, tegen beter weten in, volhouden dat de aanslagen gepleegd zijn door de ETA. In een paar dagen tijd draait de publieke opinie om en verkiest een week later de socialistische José Luis Rodríguez Zapatero als premier.

De socialisten behaalden tijdens deze verkiezingen 164 parlementsleden tegenover 148 parlementsleden voor de Partido Popular, een verlies van 35 zetels.

4. In de oppositie (sinds 2004)

Zijn kritiek op de regering van Zapatero heeft zich vooral gericht op de afschaffing van het Nationaal Hydrologisch Plan (Plan Hidrológico Nacional, LOCE) en op de buitenlandse politiek met vooral de relatie met de Verenigde Staten van Amerika. Verder vonden de immigratiepolitiek, het homohuwelijk en de hervorming van het Catalaanse statuut geen genade in zijn ogen.

Volgens Rajoy opent het nieuwe statuut voor Catalonië de weg naar een confederale staat zonder solidariteit tussen de regio's en is het op termijn een bedreiging voor de eenheid van Spanje.

Ten opzichte van het homohuwelijk heeft hij een klacht ingediend bij het Grondwettelijk Hof.

Ten aanzien van het vredesproces met de ETA van in 2006 was het de eerste maal in de geschiedenis dat de oppositiepartij geen steun aan de regering gaf in zijn onderhandelingen.
Op 19 april 2007 kwam hij in het bekende televisieprogramma op La 1 van TVE "Tengo una pregunta para usted, Señor Rajoy" en daarin wou zijn salaris niet opgeven en verdedigde hij de inval in Irak op basis van de massavernietigingswapens.

Dagen later, na voldoende aandringen gaf hij dan eindelijk zijn salaris op en het bleek dat hij meer verdiende dan de eerste minister José Luis Rodríguez Zapatero.

In oktober 2007 kwam Mariano Rajoy opnieuw in het oog van de storm doordat hij de opwarming van de aarde ontkende. Onder druk van andere politici en milieugroeperingen kwam hij enkele dagen terug op zijn uitspraak.

Na het verlies tijdens de algemene verkiezingen van maart 2008 werden er in de media vragen gesteld met zijn aanblijven als partijvoorzitter en als leider van de oppositie.
Mariano Rajoy reageerde hierop door het bijeenroepen in juni van een congres van de partij en hij stelde zich terug kandidaat als partijleider.

Tijdens de daarop volgende weken werd Soraya Sáenz de Santamaría op het Congres van Afgevaardigden verkozen als woordvoerster van de Partido Popular. Dit opende een bittere strijd in de partij tussen de Voorzitster van de Comunidad de Madrid, Esperanza Aguirre en de omgeving van Mariano Rajoy.

Deze wrijvingen leiden tot sterke interne conflicten en de verwijdering van een aantal belangrijke partijleden zoals Eduardo Zaplana, Ángel Acebes, Ortega Lara en María San Gil.
Uiteindelijk werd Rajoy op het congres van 20,21 en 22 juni 2008 in Valencia herkozen als partijleider met 84 % van de uitgebrachte stemmen.

5. Zijn politieke loopbaan als regeringsleider (2011-)

Hier is het nog even wachten, op 19 en 22 december worden de ministers van zijn regering bekend gemaakt en zal er meer nieuws zijn over de richting waarin Spanje evolueert.

Rajoy wordt op 21 december 2011 ingehuldigd als premier van de tiende legislatuur. Tijdens zijn inhuldigingsrede kondigt hij aan 16,7 miljard te willen bezuinigen. Uiteindelijk moet hij zelfs veel meer bezuinigen. De belangrijkste posten waar zijn regering in wil snijden zijn sociale voorzieningen zoals werkloosheidsuitkeringen, de gezondheidszorg en het ambtenarenapparaat.

Verder staat hij een versobering van de rechten van werknemers voor, om te bezuinigen maar ook als maatregel tegen de werkloosheid. Al binnen twee maanden realiseert hij dit met het doorvoeren van een hervorming van de arbeidsmarkt. Deze hervormingen, die door veel Spanjaarden gezien worden als een verzwakking van de rechten van de werknemers, worden gevolgd door protesten en een algemene staking op 29 maart 2012.

Ondanks de beloftes en de pogingen de economie weer op gang te brengen verslechtert de economische situatie van het land, en op 10 juni 2012 moet Spanje hulp vragen voor de banken bij het Europese noodfonds.

6. Website: De site van de Spaanse Eerste Minister Rajoy