Toerisme in Spanje, ja natuurlijk!

Het Andalusische paard


  1. Algemeen
  2. Geschiedenis van het Andalusisch paard
  3. Kenmerken
  4. Gebruik
  5. De fok
  6. Wedstrijden

1. Algemeen

Het Andalusische paard is een Spaans paardenras dat zijn oorsprong in Andalusië heeft.  Het is een Iberisch paardenras van het barokke type en is ook een van de oudste paardenrassen ter wereld.



In Spanje zelf staat dit paardenras algemeen bekend als het “Spaans paard” en men noemt het officieel “Pura Raza Española” (PRE) omdat men het Andalusisch paard nu als “het” Spaans paard bij uitstek beschouwd, maar er zijn nog andere paardenrassen in Spanje. Het cartujano paard is een van de belangrijkste foklijnen van dit ras.

2. Geschiedenis van het Andalusisch paard

Het Andalusisch paard (de officiële naam is momenteel Pura Raza Española) is afkomstig uit de regio Andalusië in het zuiden van Spanje en is altijd een van de populairste rassen in Europa geweest.

De oorsprong van het ras is niet zeker, volgens sommigen is het een inheems en zuiver ras maar voor anderen is het ras het resultaat van een kruising tussen inheemse paardenrassen en afstammelingen van het Przewalski paard dat meegebracht werd door de Iberiërs en met het Tarpan paard dat meekwam met de Kelten. Daarboven kwamen dan nog de paarden die met de Moren meekwamen tijdens het verovering van het Iberisch schiereiland.

In alle geval, de paarden op het schiereiland werden geprezen door alle volkeren die hier waren: de Feniciërs, de Carthagers, de Grieken, de Romeinen in de oudheid en later door de Moren. Gevierde schrijvers zoals Aristoteles noemden het paard “Zoon van Zephyr” of “Zoon van de winden”.

Deze nobele en fraaie dieren maakten in de oudheid een overweldigende indruk op veel mensen die in Andalusië woonden en dan vooral in het gebied tussen de rivieren Guadalquivir en de Guadalete. Met de invasie door de Moren, kwamen ook de Berber en Arabische paarden in Spanje aan en misschien kwam er dan een invloed bij van oosterse voorouders in het Andalusisch paardenras. 

De Moren bleven op het Iberisch schiereiland tot in het jaar 1492 toen ze verdreven werden en van hier af begint de geschiedenis van het Andalusisch of Spaanse paard zoals wij het kennen.

In de noordelijke helft van het schiereiland zijn de paarden meer robuust en hebben zij donkerder kleuren. Dit komt door invloeden vanuit andere rassen, vooral Duitse rassen.

In het zuiden van het schiereiland en dan vooral wat wij nu kennen als de provincies Cadiz, Sevilla, Córdoba en Granada vinden we het meer zuivere ras. Hier was er enkel eenkruising met de Berber paardenrassen.

Het is in die periode, na 1492, dat de monniken van de kartuizerorde uit Jerez op het toneel verschijnen.  Tijdens de laatste jaren van de XV de eeuw hebben zij een prachtige paardenstal met merries en befaamde dekhengsten.

De XVI de eeuw is de gouden eeuw van het Spaanse imperium en ook van het Andalusisch paard. Zij gingen met de Spaanse veroveraars naar de Nieuwe Wereld om hem te veroveren en hebben daar nieuwe paardenrassen gevonden zoals het Argentijnse paard en de Noord Amerikaanse mustang.

3. Kenmerken

Hoogte: Gemiddeld tussen 1,52 en 1,62
Gewicht: Tussen de 425 kg en de 550 kg
Kleur: De meest voorkomende is de “torda”, in al zijn variaties, gevolgd door wit en dan kastanjebruin. De zwarte kleur is eerder zeldzaam.

Plastisch gezien kunnen we zeggen dat het Andalusisch paard evenwichtige verhoudingen heeft. Het hoofd is gemiddeld, het profiel gaat van licht bol over bol tot exemplaren die gewoon recht zijn.

Zij hebben grote expressieve ogen. De oren zijn van een gemiddelde grootte, goed geplaatst en met een grote beweeglijkheid. De hals is van een gemiddelde lengte en boogvormig. Een afgeronde achterhand met het begin van de staart. Een lange gespierde rug. Korte gespierde voorpoten. Deze paarden hebben overvloedige manen en staart.

Wat de psychische kenmerken betreft, het Andalusisch paard heeft een uitstekend temperament, ze zijn gewillig en zij hebben het vermogen om goed aan te leren wat maakt dat ze bijzonder goed geschikt zijn om bereden te worden.

4. Gebruik

Door zijn uitstekende kenmerken in verband met zijn temperament, zijn meegaandheid en zijn grote vermogen om te leren is het Andalusisch paard geschikt voor alle vormen van paardrijden.

Precies omdat zij zo goed geschikt zijn voor het berijden worden deze paarden ook gebruikt voor het stierengevecht in de arena. 


Het Andalusisch paard is ook uitermate geschikt voor de Hoge School van de dressuur, waar het de onbetwistbare koning van is. Het wordt ook gebruikt voor de klassieke dressuurkunst.

Dit ras staat niet bekend voor zijn snelheid of voor zijn spring kunst.

Het Andalusisch paard werd vroeger gebruikt als grondlegger of als verbeteraar van talloze rassen van over de ganse wereld. Nu gebruikt men er het Spaans paard voor, maar er vloeit ongetwijfeld nog veel Andalusisch bloed door vele paarden overal ter wereld.

5. De fok

De fok van het Andalusisch paard ligt voornamelijk in Spanje maar er bestaan goede paarden troepen overal ter wereld. Het fok systeem is gebaseerd op groepen merries die leven in een semi-vrijheid.

Sommige veulens worden verkocht na het spenen en andere blijven in de troep en beginnen tam te zijn na 3 jaar.

De merries worden niet gedresseerd of bereden maar zij nemen deel aan schoonheids-wedstrijden. Op een stoeterij is het gebruikelijk dat de mannelijke veulens de naam van de moeder dragen in het mannelijk, bv. “hijo de Vinatera” zal “Vinatero” worden.

Toch krijgen alle merries die geboren worden op de stoeterij in hetzelfde jaar een naam die begint met eenzelfde letter en die kan gebruikt worden voor de mannelijke veulens die uit deze merries geboren worden.

Befaamde stoeterijen zijn:

  • Stoeterij van het kartuierklooster “hierro del bocado”, de hoogste exponent van het ras en eigendom van de Spaanse staat, het klooster is in Jerez de la Frontera.
  • Militaire stoeterij; zoals de voorgaande stoeterij, een van de betere stoeterijen en is afhankelijk van het Spaanse ministerie van defensie, deze stoeterij heeft verscheidene locaties.
  • De Koninklijke Andalusische School voor de Rijkunst, La Real Escuela Andaluza del Arte Ecuestre, hier gebeurt geen fok maar heeft hier een vermelding voor al het andere gepresteerde werk.

Speciale vermeldingen zijn er voor de privé stoeterijen die over gans Spanje verspreid liggen: Yeguada Candau, Yeguada Cardenas, Yeguada "Escalera", Terry, Domeq, Bohorquez, Osborne.

6. Wedstrijden

Het ganse jaar door worden er wedstrijden georganiseerd waar de paarden worden beoordeeld per geslacht en leeftijd. De paarden van beide geslachten nemen op individuele basis deel aan de wedstrijd, alhoewel de merries kunnen deelnemen in groep. Naast de schoonheid is het gebruik van het paard ook belangrijk. 25 % van de punten voor de hengsten van meer dan 4 jaar oud worden gegeven op een proef in dressuur.

De winnaars van deze wedstrijden worden geplaatst voor de finale van de SICAB, deze proef is in november in het Congres en Tentoonstellings paleis (Palacio de Congresos y Exposiciones) in Sevilla.

De SICAB is de belangrijkste wedstrijd in de wereld van het Andalusisch paard en het is de finale van Spaans Kampioenschap van het Pura Raza Español. Er worden tijdens het kampioenschap veilingen, conferencies en voorstellingen gegeven.