Toerisme in Spanje, ja natuurlijk!

Parque Nacional de Monfragüe

  1. Algemeen
  2. Geschiedenis
  3. Beheer
  4. Fauna
  5. Flora
  6. Website

1. Algemeen

Het Parque Nacional de Monfragüe is een van de 14 nationale parken in Spanje. We vinden dit park in de autonome regio Extremadura in de provincie Caceres.. Het park beslaat een oppervlakte van 18.118 ha en het hoogteverschil gaat van 250 tot 750 meter hoogte. Het park ligt in de gemeenten: Casas de Miravete, Jaraicejo, Malpartida de Plasencia, Serradilla, Serrejón, Toril en Torrejón el Rubio.

Het gebied werd een natuurpark op 4 april 1979 op voordracht van de autonome regering van Extremadura en in maart 2007 verscheen het besluit in het staatsblad dat het natuur park een nationaal park werd.

Het natuur park is sinds 1988 een reservaat voor de bescherming van vogels en vanaf juli 2003 is het een reservaat voor de biosfeer van de Unesco.

2. Geschiedenis

De prehistorie (2500-800 voor Christus.)

Sinds de oudheid zijn er mensen aanwezig in Monfragüe. De heuvels en bergen gaven genoeg plaatsen waar men bescherming kon zoeken terwijl de overvloedige plantengroei en de aanwezige grote rivieren voldoende voedsel gaven zoals: fruit, planten, knollen, jacht en visvangst. Een bewijs van de menselijke aanwezigheid kan men vinden in de grot op de helling naar het kasteel, er zijn hier een aantal rotsschilderingen aanwezig.

De pre-Romeinse periode (900-200 voor Christus)

De pre-Romeinse stammen, Iberiërs en Kelten, bouwden hun versterkte forten en nederzettingen op de toppen van de heuvels. Zij maakten gebruik van de natuurlijke hulpbronnen en zij wijzigden weinig aan de omgeving. Bestaande overblijfselen uit deze periode kan men vinden in Miravete en mogelijk ook in Cerro Gimio in het gebied rond het kasteel.

De Romeinen (200 voor Christus tot 300 na Christus)

Met de Romeinen kwam de landbouw en de veeteelt aan in de streek. Onder hun overheersing bouwde men defensieve versterkingen op de heuveltoppen en de gewone dorpen kwamen op de vlaktes. In de omgeving van het park bouwden zij hun eerste stadjes: Serradilla, Malpartida de Plasencia, las Corchuelas en nog enkele andere. Het verwijderen van bestaande plantengroei om aanplantingen mogelijk te maken zijn hun belangrijkste verwezenlijkingen.

De Arabieren

De verovering door de Arabieren in de achtste eeuw bracht nauwelijks een verandering aan in de natuurlijke omgeving maar er was een grote historische verandering in het huidige park door de bouw van het kasteel van Monfragüe in 811.

De Christelijke herovering

De Christelijke herovering van het kasteel werd tot stand gebracht door de Portugese verzetsstrijder Giraldo-Simpavor in 1169, maar het zal tot in 1180 duren voor er een definitieve herovering komt door Alfonso VIII.
In 1450 liet de bisschop van Plasencia de Brug van de Kardinaal bouwen. Het doel van de brug was de stad te verenigen met Trujillo en Jaraicejo. Kroniekschrijvers zeggen dat de bouw van de brug 30.000 goud munten gekost heeft, een getal dat gelijk is aan het aantal gebruikte stenen.

Moderne tijd

De brug was de enige stabiele verbinding tussen Toledo en Alcántara, en daardoor verscheen er een leger van rovers en bandieten uit Puerto de la Serrana. Deze rovers hinderden de voorbijgangers en de reizigers enorm. Om deze verbinding te verdedigen stichtte koning Carlos III in 1784 het dorp Villarreal de San Carlos en men bouwde er een kerk, een parochiehuis, een kazerne voor de militie en enkele huizen van particulieren.

Hedendaagse tijd

In de jaren 1960-70 waren er in Monfragüe twee gebeurtenissen die de omgeving van het huidige park meer veranderden dan alle voorgaande eeuwen samen:

  • de bouw van de stuwdammen van Torrejón y Alcántara, met de verdwijning van alle door de rivier bevloeid gebied
  • de aanplanting van grote aantallen eucalyptus en dennen op de heuvel hellingen en die de oorspronkelijke vegetatie liet verdwijnen.

Uiteindelijk werd na vele discussies het gebied een natuurpark.

3. Beheer

Monfragüe is een van belangrijkste plaatsen met mediterrane bossen en men kan hier overblijfselen vinden van zowel de Atlantische als de continentale bossen. De loop van de rivieren de Taag en de Tiétar lopen door een wigvormige kloof door het park

In het park en zijn omgeving vinden we een grote verscheidenheid aan ecosystemen en deze ecosystemen zijn praktisch allemaal in een goede staat gebleven. De belangrijkste karakteristiek is hier de grote biodiversiteit.

Dus, naast de karakteristieke steeneiken, aardbeibomen en heidevelden vinden wij hier ook andere plaatsen met loof bossen zoals eiken, esdoorns in de heuvels of es en els aan de beken en rivieren.

De bio geografische kenmerken van dit gebied, samen met de verscheidenheid van de structuur en samenstelling van de plantengemeenschappen en deze twee vorige samen met de lage mate van menselijk ingrijpen bevoordelen de instandhouding van een groot aantal planten- en diersoorten die elders ernstig onder druk staan voor hun behoud. De planten en dieren komen hier nog veelvuldig voor.

Het zijn meestal planten en dieren die een groot belang hebben voor hun eigen genetische waarde en die belangrijk is voor de mediterrane streken. Onder deze diersoorten vinden we dieren met een groot wetenschappelijk belang, hun uniek zijn en hun kwetsbaarheid zoals de Iberische keizersarend, de zwarte gier, de zwarte ooievaar en de Iberische lynx.

Grenzend aan het park vinden we de weilanden, een ecosysteem gemaakt door de mens en een voorbeeld van een evenwicht tussen mens en natuur. Het is hier dat de kraanvogels, de herten, de wilde zwijnen en de ooievaars samen met het vee hun voedsel vinden in de schaduw van de eiken en de kurkeiken.

4. Fauna

We kunnen hier een groot aantal vogels vinden zoals de zwarte gier (Aegypius monachus), de keizersarend (Aquila adalberti), de zwarte ooievaar (Ciconia nigra), de vale gier (gyps fulvus), de oehoe (Bubo bubo), de steenarend (Aquila chrysaetos), de havikarend (Hieraaetus fasciatus) en de aasgier (Neophron percnopterus).

Naast de vogels is er ook de Iberische lynx (Lynx pardina), de otter (Lutra lutra), de mangoest (Herpestes ichneumon) en het edelhert (Cervus elaphus). 



5. Flora

  • Op de weiden vinden we eiken (Quercus rotundifolia), kurkeiken (Quercus suber) en de Portugese kurkeik (Quercus faginea subsp broteroi).
  • Er zijn struikgewassen met winterroosjes (Cistus ladanifer, Cistus salvifolius...), heide met erica (Erica) en aardbeibomen (Arbutus unedo).
  • Rotsachtige gebieden met jeneverbessen (Juniperus oxycedrus) en de terpentijnbomen (Pistacia terebinthus).
  • Gebieden langs de beken en rivieren met els (Alnus glutinosa) en netelbomen (Celtis australis).
  • Zeer warme gebieden met olijfbomen (Olea europaea subsp var. Silvestris).

6. Website: Parque Nacional de Monfragüe, de site is beschikbaar in het Spaans, Engels, Frans, Catalaans, Gallego en Baskisch.